اتحاد مزارع، رمز ماندگاری در صنعت میگوست/ تاثیرات اجتماعی سایتهای پرورش میگو
اتحاد مزارع، رمز ماندگاری در صنعت میگوست/ تاثیرات اجتماعی سایتهای پرورش میگو

دبیر انجمن تکثیر و پرورش آبزیان استان سیستان و بلوچستان:

اتحاد مزارع، رمز ماندگاری در صنعت میگوست/ تاثیرات اجتماعی سایتهای پرورش میگو

 اختصاصی دامیران؛ حاج سید جوادی : رمز بقای ما در این مدت این بود که ما از ابتدا به صورت گروهی با هم کار کردیم/ دلیل کاهش تولید را من فقط درعملکرد نهادهای دولتی می دانم/ صنعت میگوی ایران نیازمند حمایت های مدیریتی است

تولید و پرورش میگو یکی از صنایع جوان کشور در حوزه تولید پروتئین حیوانی است که بازار صادراتی غیر قابل چشم پوشی دارد. ایران طی سال های گذشته با وجود ضعف های مدیریتی، عدم تخصیص نهاده به خوراک آبزیان، مشکلات ناشی از تحریم و مسائلی از این دست، پیروزمندانه بازار صادراتی این محصول را گسترش داده که این موجب جلب نظر سرمایه گزارن علاقه مند به تولید محصولات غذایی در کشور شده است. ولی این صنعت نیز مانند تمام صنایع دیگر رو به رشد کشورمان، با بی مهری مقامات تصمیم ساز و تصمیم گیر در کشور مواجه است که کار را برای تولیدکنندگان سخت می کند.

سید وحید حاج سید جوادی یکی از تولیدکنندگان موفق میگو در کشور است که از سال ۱۳۷۸ با استفاده از تسهیلات بانکی، ثبت شرکت  و مزرعه ۲۰ هکتاری در فاز ۲ سایت گواتر احداث و راه اندازی کردنده و از سال ۸۰ شروع به بهره برداری کرده است:

دلیل جذابیت پرورش میگو ر آن زمان برای شما چه بود؟

حقیقت این است که آن زمان خیلی روی سودآوری میگو تاکید و تبلیغ می شد. در آن زمان دولت برای تشویق به فعالیت در صنعت میگو اعلام می کرد که  تولید ۱ کیلو میگو معادل ۱ بشگه نفت برای کشور ارز آوری دارد. ما به عنوان بخش خصوصی منافع اقتصادی را دنبال می کنیم. از سوی دیگر از زمان دانشجویی و قبل از این که شروع به پرورش میگو کنم، فعالیت فرهنگی داشته و معلم بودم. آرزوی من این بود که بتوانم از محل درامد مزرعه مدرسه هم احداث کنم. ولی در سنوات بعدی از آنجا که مشکلات پرورش میگو از تصور ما خیلی بیشتر بود، مجبور شدیم که ایده احداث مدرسه را کنار گذاشته و روی پرورش میگو تمرکز کنم. به هر حال صنعت نوپایی بود و وعده هایی که داده بودند محقق نشد. ما هم به دلیل رقم سنگین بدهی بانکی مان مجبور بودیم کار را ادامه دهیم. به لطف خدا امروز تمام بدهی بانکی مان را تسویه کردیم.

اجرای دستورالعمل های بهداشتی، امسال راه لکه سفید را به سوی میگوی خوزستان بست

شما یکی از افراد موفق و تاثیرگذار در صنعت پرورش میگو هستید. دلیل این تاثیرگذاری چیست؟

مزارع ما طرح های تیپ شیلاتی بودند. در آن زمان مزارع ۲۰ هکتاری و ۲۰۰ هکتاری وجود داشت. ما یک مزرعه ۲۰ هکتاری گرفتیم و شروع به کار کردیم. رمز بقای ما در این مدت این بود که ما از ابتدا به صورت گروهی با هم کار کردیم. مزارع ۲۰ هکتاری به نظر من اقتصادی نبودند و نیستند. امسال ما هشت مزرعه هستیم که به صورت مجتمع کار می کنیم. این مزارع مالکیت های متفاوتی دارند ولی ما ۱۶۰ هکتار مزرعه را اداره می کنیم و  برای آن نهاده و بچه میگو می خریم. کار بسته بندی، فروش و صادرات آن را انجام می دهیم. این کار به شدت هزینه های تمام شده را کاهش و قدرت چانه زنی را افزایش می دهد و کمک کرده که مشکلات بزرگی را پشت سر بگذاریم.

مصاحبه اختصاصی دامیران با دکتر علی اکبر خدایی؛ محوری ترین خواسته صنعت آبزیان چیست؟

مثلا دوره ای در سال ۸۵ که مزارع ما با حمله بیماری لکه سفید مواجه شدند، نه ما و نه مسئولان شیلات و دامپزشکی راه چاره مقابله با این مشکل را نمی دانستیم ولی به مرور کار کردن در کنار بیماری را یاد گرفتیم و به تکنیک هایی دست پیدا کردیم.

از سال ۸۵ تا سال ۹۰ به خصوص بعد از توفند گونو، سایت های سیستان و بلوچستان رو به تعطیلی رفتند که بزرگترین دلیل آن، عدم تمایل مسئولین دولتی به احیای پرورش میگو در سیستان و بلوچستان بود. اعتقاد آنها بر این بود که سایت گواتر از بین رفته است. یکی از دلایلی که شخص من در زمینه پرورش میگو مطرح شدم این است که  در تمام این سال‌ها تولید را متوقف نکردم. یعنی من از سال ۷۸ تا همین امروز به جز یک سال که در آن شیلات به خاطر بیماری لکه سفید آیش اعلام کرده بود، هر سال فعال بوده ام. حتی زمان هایی بود که نتوانم تمام مزرعه ام را زیر کشت ببرم ولی هیچ گاه کار را تعطیل نکرده ام. من به بانک تعهد مالی داشتم و مجبور بودم کار کنم.

ولی به شکر خدا از سال ۹۳ و ۹۴ آرام‌آرام سطح زیرکشت افزایش پیدا کرده در حال حاضر طبق آخرین آمار شیلات در استان سیستان و بلوچستان، ۵۴ مزرعه ۲۰ هکتاری یعنی چیزی در حدود هزار و ۸۰ هکتار زیر کشت داریم.

افزایش ضریب نفوذ دانش در پرورش محصولات شیلاتی ضروری است

آیا مجموعه های دیگری نیز با الهام از روش اتحاد یا مشارکت شما در پرورش میگو شکل گرفته اند؟

مجموعه های دیگری هم شامل چند شرکت که با همدیگر همکاری می کنند راه اندازی شده اند.

ما با هم شریک نیستیم. شراکتی وجود ندارد. مسائل مالیاتی و تسهیلاتی هر شرکت جداگانه است. شرکت ها با همدیگر متحد شده و یک سری هزینه های ثابت را پایین می آورند. به عنوان مثال برای کل هر ۸ مزرعه، یک تراکتور خریداری می شود. یک مدیر یا یک نیروی فنی استخدام می شود. هنگام خرید نهاده و فروش میگو ۸ مزرعه قدرت چانه زنی بالاتری دارند.

سیل 734 میلیارد تومان به آبزی پروری کشور خسارت زد

پرورش میگو چقدر روی فرهنگ و اقتصاد بومی منطقه اثر گذاشته است؟

در سالهایی که تولید در این منطقه تعطیل شد، این بخش، از اشتغال زایی بازماند. وقتی که یک سایت میگو راه اندازی می شود، پرورش میگو تنها کانون تولید اشتغال نیست. مرکز تکثیر، کارخانه های فرآوری، که البته نوعا در سیستان و بلوچستان مستقر نیستند ولی در نقاط دیگر کشور احداث شده اند، حمل و نقل وجابه جایی  و سایر خدمات وابسته هر کدام به نوبه خود اشتغال ایجاد می کنند. حدود ۲ تا ۳ ماه زمان فرآوری میگو است. در این زمان میگو بسته بندی شده و آماده انتقال به بازار می شود. در هر شیفت این کارگاه بسته بندی ما،  ۷۰ کارگر مشغول به کار می‌شوند که ۵۰ نفر از آنان خانم هستند. چرا کار بسته بندی و فرآوری میگو، کاری است که معمولا توسط خانمها انجام میشود. با توجه به بافت فرهنگی که در این منطقه وجود دارد بسیاری از آنها سرپرست خانوار هستند و از همین راه هزینه زندگی و معاش خانواده خود را تامین میکنند. همیشه در صحبتهایشان با ما آرزو می کنند که فصل میگو دائمی بود و هر روز می توانستند کار کنند. این کار نیاز به حمایت دارد.

رشد تولید و قیمت بالای میگو و آبزیان

چه حمایت هایی مد نظر شماست؟

 من تاکید می کنم که منظور ما از حمایت پرداخت نقدینگی نیست. به عنوان مثال ما در مزرعه خود مشکل قطعی برق داریم. وقتی برای حل این مشکل به اداره برق مراجعه  می کنیم راه حلی که پیش پای ما میگذارند استفاده از ژنراتور است. ژنراتور را تهیه کرده ایم ولی شرکت نفت گازوئیل مورد نیاز را در اختیار من قرار نمی دهد. برای بنزین مصرفی جهت رفت و آمد و ترابری مشکل داریم. سهمیه کارت سوخت ما با سهمیه کارت سوخت یک خودرو در تهران که می تواند هر زمان که اراده کند بنزین آزاد بزند یک اندازه است. اینجا در سیستان و بلوچستان، چیزی تحت عنوان بنزین آزاد معنا و مفهوم ندارد. از محل مزرعه من تا چابهار ۱۲۰ کیلومتر فاصله است و من حداقل باید در هفته سه بار به چابهار بروم تا تدارکات مزرعه و ۸۰ کارگر آن را تهیه کنم. ولی وقتی بنزین وجود ندارد این کار بسیار مشکل می شود. دلیل این اتفاقات به دلیل نگرانی مسئولین از قاچاق سوخت است ولی تولید کنندگان را دچار زحمت می کند.

این مشکلات چقدر در تولید میگو اثر منفی داشته اند؟

در سال ۸۵ و ۸۶ تولید میگوی ایران ۲۵۰۰ تن بوده است. تنها مجموعه که من در آن سهمی داشتم ۹۰۰ تن تولید کرد. اما پس از گذشت این سالها در حال حاضر که تولید ما پیشرفت داشته، امید ما این است که بتوانیم در کشور تنها تا سقف ۱۵۰۰ تن تولید داشته باشیم. در سال ۸۵ مانند امروز جاده های آسفالت و برق نداشتیم و سطح سواد پرورش ما اندازه امروز نبود. دلیل کاهش تولید را من فقط درعملکرد نهادهای دولتی می دانم.

دولتی ها به دنبال تداوم امضاهای طلایی هستند/ فروش تخم مرغ تا 40 درصد زیر قیمت تمام شده

یکی از مشکلات ما سازمان امور اراضیست که در تمدید قرارداد های ما امروز و فردا کرده و باعث مشکلات ما در تمدید پروانه بهره برداری می شود.

من امسال چیزی در حدود هشت ماه فقط دنبال کود کشاورزی، که با نامه خود شیلات به ما تخصیص پیدا میکند که در استخر های خود برای تغذیه میگو جلبک رشد بودم. مشکلات اداری به حدی زیاد است که تولید را طاقت‌فرسا کرده است.

 بانک‌ها نیز ساز خود را می زنند. برای ارائه تسهیلات مدارکی را از شما می خواهند که امکان تهیه آن وجود ندارد. از طرف یکی از مشاوران وزیر کار وعده پرداخت تسهیلات و حمایت به من داده شد تا پرورش میگو در استان رشد بیشتری پیدا کرده و رونق بگیرد. این مصوبه را از تهران به استان فرستادند استان تایید کرد. ولی در پیچ و خم کاغذ بازی های بانک کشاورزی پرداخت این تسهیلات غیر ممکن شد.

من خیلی بیشتر از آن که بالای سر مزرعه ام باشم گرفتار اداره برق، دامپزشکی، شیلات و شرکت نفت هستم. واقعا برای کوچکترین مسئله سنگ های بزرگی جلوی پای ما قرار می گیرد.

صید میگو، چالش ویرانگر توازن زیستی آبزیان خلیج فارس

شما دبیر انجمن تکثیر و پرورش آبزیان استان سیستان و بلوچستان هستید. در رابطه با این تشکل توضیح دهید

در استان سیستان و بلوچستان دو تشکل در ارتباط با میگو وجود دارد. اولی اتحادیه است که سابقه طولانی تری دارد. از آنجا که اتحادیه ها زیر نظروزارت تعاون هستند، تنها تعاونی ها می توانند به عضویت آن درآیند که در بسیاری از موارد تشکیل یک شرکت تعاونی ممکن است برای پرورش دهندگان توجیه نداشته باشد. چرا که تشکیل شرکت تعلونی ضمن این که هزینه های مالیاتی و بیمه ای مضاعف تحمیل می کند، رای حد اقل ۷ شرکت سهامی خاص و تولیدی را دراتحادیه، به یک رای شرکت تعاونی بالاسری تقلیل می دهد. از همین رو از سال ۹۴ انجمنی را تحت عنوان تکثیر و پرورش آبزیان استان سیستان و بلوچستان تشکیل دادیم و من دبیری آن را به عهده گرفتم. در سالهای اول ۸ نفر بودیم که این انجمن را ثبت کردیم و تقریبا تمام فعالین حوزه باید عضو این انجمن شوند. ویژگی انجمن ها این است که نمی توانند فعالیت اقتصادی داشته باشند. مسائل مالی فساد انگیز هستند. ما این انجمن را به عنوان اتاق فکر پرورش میگو تاسیس کردیم. این انجمن ابتدا منحصر به سایت گواتر بود ولی امروز کل استان را تحت پوشش قرار داده است..

اتحاد مزارع، رمز ماندگاری در صنعت میگوست/ تاثیرات اجتماعی سایتهای پرورش میگو

اشتراک گذاری

امتیاز شما به این مطلب

post

منبع: دامیران

برای کپی کلیک کنید

دیدگاهتان را بنویسید

15 + سه =