علایم بالینی آنفولانزای فوق حاد و خفیف پرندگان
علایم بالینی آنفولانزای فوق حاد و خفیف پرندگان

آنفولانزای فوق حاد

علایم بیماری در موارد ابتلای LPAI یا آنفولانزای خفیف

بیشترین نشانه بالینی که در درگیری گله با این ویروس ها جلب توجه میکند، علایم تنفسی است.

البته علاوه بر علایم تنفسی یکسری نشانه های عمومی را که در اغلب بیماری های تنفسی طیور دیده میشود هم میتوانیم ببینیم، مثل جمع شدن پرندگان در یک گوشه سالن، ژولیدگی پرها، ضعف، عدم مصرف آب و دان، کاهش فعالیت گله و… البته این نشانه ها در بسیاری از بیماری ها مشاهده میشوند.
علایم تنفسی شامل عطسه، سرفه، صداهای تنفسی، فخ فخ، تورم سر و صورت، آبریزش از بینی، چشم و دهان. هنگامی که وارد یک گله درگیر با این نوع ویروس میشویم، صداهای تنفسی بیشتر جلب توجه میکند.
ممکن است در گله اسهال هم دیده شود و اسهال بعضا با رگه های سفید همراه باشد (اسهال اوراته) همچنین ممکن است سبز رنگ باشد.
در گله های تخم گذار افت تولید داریم، این افت تولید میتواند ۱-۶۰ درصد متغیر باشد و بستگی به حدت و شدت بیماری دارد.
Hatchability کاهش پیدا میکند چون ویروس وارد اویداکت و از آنجا به جنین وارد میشود و منجر به مرگ جنین میگردد.
میزان تلفات در انواع low pathogen کمتر از ۵ درصد است.

بیشتر بدانید: بیماری آنفلونزای پرندگان

علایم بالینی آنفولانزای فوق حاد و خفیف پرندگان
در درگیری با آنفولانزای فوق حاد ، خونریزی در مخاط سنگدان و راس غدد پیش معده دیده میشود

علایم کالبدگشایی آنفولانزای خفیف

آماس نزله ای، فیبرینی، سروزی-فیبرینی، موکوسی-چرکی، فیبرینی-چرکی را در راه های تنفسی نای، سینوس، کیسه های هوایی، برونش های اولیه، سیرینکس و برونشیول های ثانویه میتوانیم ببینیم.
سینوس های زیرچشمی متورم اند و ادم سر و صورت مشاهده میشود. نای مملو از ترشحات موکوسی و یا موکوسی-چرکی است.
گاهی محل دوشاخه شدن نای توسط چرک پنیری پر شده استو همین منجر به تلف شدن پرنده میشود.
در این حالت چرک های پنیری را در برونشیول های ثانویه هم میتوانیم ببینیم. برای دیدن چرک در برونشیول های ثانویه باید ریه ها را ببینیم.
یک شکاف طولی که بدهیم چرک خودبخود بیرون میریزد، دیدن این چرک نشان دهنده ی همان برنکوپنومونی است.
داخل کیسه های هوایی ترشحات فیبرینی و فیبرینی-چرکی را میتوان دید. در حفره ی صفاقی، آماس نزله ای فیبرینی و گاهی ترشحات خون آلود سبز یا زرد رنگ دیده میشود.
تجمع ترشحات محوطه بطنی بیشتر در گله های تخم گذار دیده میشود. در گله های گوشتی تجمع ترشحات در محوطه شکمی را معمولا نداریم. تخمدانی که فعال است فولیکول پرخون و دارای خونریزی میباشد.
گاهی هم فولیکول ها شل و وافته هستند.در گله های تخم گذارمیتوانیم نیم الی ۱ لیتر مایعات داخل اویداکت ببینیم.
تجمع ترشحات در محوطه بطنی و اویداکت نشانه هایی بودند که بیست سال پیش در درگیری گله با H9N2 ،برای اولین بار دیده شدند.

بیشتر بدانید: بیماری کانیبالیسم یا هم خواری طیور را بیشتر بشناسیم

علایم بالینی آنفولانزای فوق حاد و خفیف پرندگان
سیانوزه شدن تاج همراه با خونریزی باشد، آنگاه به آنفولانزای فوق حاد مشکوک میشویم

علایم بالینی در موارد ابتلای HPAI یا آنفولانزای فوق حاد

وقتی وارد گله میشویم، یک حالت نگران کننده وجود دارد، مثلا ۵۰-۶۰ پرنده تلف شده است و یک ساعت بعد به ۲۰۰-۳۰۰ عدد افزایش می یابد. این تلفات بعد از چند ساعت به ۳۰-۴۰ درصد گله افزایش می یابد و گاهی در عرض دو روز کل گله تلف میشود و هیچ پرنده ای باقی نمی ماند.
وقتی وارد گله ای میشویم که درگیر آنفولانزای فوق حاد است، صداهای تنفسی را نمی شنویم، درست که ویروس، یک ویروس تنفسی است، ولی دستگاه تنفسی به شدت درگیر نیست، چون ویروس پس از چند تکثیر در سلول های پوششی تنفسی، ویرمی میدهد و پرنده را میکشد.
البته علایم تنفسی پس از گذشت زمان مشاهده خواهد شد.
در این فرم بیماری، پرنده هایی که در ۱-۲ روز اول تلف نمیشوند، علایم عصبی شامل: فلجی گردن، عدم توانایی پرنده در ایستادن و دویدن، پیچ خوردگی گردن، فلجی پا دیده میشود که در روزهای ۴-۵-۶ و هفته دوم درگیری میتوانیم ببینیم.
خونریزی در بافت های سطحی، پوست، ساق پا، پنجه ی پا و تاج که اگر این نشانه ها را در گله دیدیم مبنا را بر این میگذاریم که گله درگیر آنفولانزای فوق حاد است مگر اینکه خلافش توسط یافته های آزمایشگاهی ثابت شود.
در گله های تخم گذار در عرض ۶ روز تولید به صفر میرسد. هنگامی که در گله های گوشتی در عرض ۳-۵ روز پشت سر هم تلفات بیش از ۱ درصد داشته باشیم، باید به آنفولانزای فوق حاد مشکوک شویم.
میزان واگیری در آنفولانزای فوق حاد ۵۰-۱۰۰ درصد است اما درگیری در LPAI همیشه ۱۰۰ درصد است.
گاهی مشاهده میشود که در سالن های تخم گذار پرنده هایی سعی میکنند خود را از مرگ نجات دهند و خود را از قفس بیرون می اندازند و میبینیم که راهرو پر از پرندگان تلف شده است.
سیانوزه شدن تاج همراه با خونریزی باشد، آنگاه به آنفولانزای فوق حاد مشکوک میشویم. اسهال ابکی توام با رسوبات اورات و opisthotonos هم از نشانه های این بیماری میباشد.

بیشتر بدانید: شایع ترین بیماری های طیور (بخش اول)

علایم بالینی آنفولانزای فوق حاد و خفیف پرندگان
میزان واگیری در آنفولانزای فوق حاد ۵۰-۱۰۰ درصد است

علایم کالبدگشایی آنفولانزای فوق حاد

تورم سر و صورت و ناحیه گردن، تورم سینوس های زیرچشمی، کانون های نکروزه و خون ریزی پتشی و اکیموز بر روی تاج و روی قسمت هایی از بدن که فاقد پوشش خارجی هستند مثل ساق پا.
در سایر ارگان های بدن مثل کبد، پیش معده، طحال، پانکراس و مغز و قلب میتوانیم پرخونی و خونریزی ببینیم. در واقع آنفولانزای فوق حاد یک بیماری خونریزی دهنده است.
اگر پرنده ها زنده بمانند، در هفته ی دوم دچار بیماری شدید تنفسی میشوند، در نتیجه پرندگانی که در هفته ی دوم تلف میشوند علایمی مشابه LPAI دارند.
گاهی اگر آلودگی پرندگان در سنین پایین تر رخ دهد، مثلا در هفته ی اول گله ی طیور دیده شود، آنگاه آتروفی بورس و تیموس هم که حاوی نقاط خونریزی پتشی است را میتوانیم ببینینم، اگر نای پرنده ای را که در روز های اول تلف شده، بررسی کنیم، کاملا سالم است و فقط بخش کوچکی از نای دچار پرخونی و خونریزی شده است ولی در درگیری با LPAI نای کاملا از بین میرد.
در درگیری با آنفولانزای فوق حاد ، خونریزی در مخاط سنگدان و راس غدد پیش معده دیده میشود.
یکی از علایم برجسته ی آنفولانزای فوق حاد ، خونریزی در پانکراس است . مرز تفکیک آنفولانزای فوق حاد و نیوکاسل ولوژنیک همین خونریزی در پانکراس است.
ادماتور و پرخون بودن کلیه ها، پرخونی در فولیکول تخمدان و تجمع رسوبات اورات در اورتر ها هم نشان دهنده ی درگیری با این بیماری میباشد.

نویسنده: علی ایجابی       /      لینک کوتاه مقاله: lish.ir/1Jsa

 

علایم بالینی آنفولانزای فوق حاد و خفیف پرندگان
ذرت و سویا در بازارگاه شارژ نشده است

اشتراک گذاری

امتیاز شما به این مطلب

منبع:

برای کپی کلیک کنید

دیدگاهتان را بنویسید