پروبیوتیک ها در تغذیه طیور گوشتی
پروبیوتیک ها در تغذیه طیور گوشتی

پروبیوتیک ها در تغذیه طیور گوشتی

عملکرد طیور و راندمان غذایی رابطه نزدیکی با میزان بار میکروبی حیوان دارد. پرندگان دارای مقاومت طبیعی و ایمنی محدودی در برابر تشکیل کلنی و یا عفونت ناشی از میکروارگانیسم های بالقوه بیماری زا هستند، افزودنی های غذایی ضد میکروبی، سهم زیادی در حصول موفقیت در پرورش متراکم طیور و تأمین محصولات مغذی و سالم برای جامعه دارند. با افزایش نگرانی در مورد امکان ایجاد سویهای باکتریایی مقاوم به آنتی بیوتیک ها، کمیسیون اروپا در سال ۱۹۹۹ در طی یک تصمیم پیشگیرانه، استفاده از ۴ آنتی بیوتیک خوراکی رایج (ویرجینامایسین، اسپیرامایسین، تایلوزین و زینک باکتریسین) را ممنوع کرد. اگر جایگزین مناسبی برای آنتی بیوتیکهای محرک رشد منظور نشود، به دلیل مشکلات ناشی از بیماری های حاصله و در پی آن ناچاری در استفاده از آنتی بیوتیک های درمانی، پرورش مطلوب طیور میسر نخواهد شد. نقش اصلی دامپروری، تأمین مداوم حیوانات سالم می باشد که وارد زنجیره غذایی انسان می شوند. عفونت های باکتریایی با منشأ غذایی تأثیر مهمی بر بهداشت عمومی و اقتصاد یک کشور دارند. با توجه به مطالب فوق، لزوم یافتن جایگزین های مناسبی برای آنتی بیوتیک ها کاملا مشخص می شود. برخی از جایگزین های غیر درمانی آنتی بیوتیک ها عبارتند از آنزیمهای اسیدهای آلی، پروبیوتیک ها، پربیوتیک ها و گیاهان و روغن های اتری، که ما در این مقاله به بررسی یک آلترناتیو مهم آنتی بیوتیکها یعنی پروبیوتیک ها می پردازیم.

پروبیوتیک

واژه پروبیوتیک از دو کلمه یونانی “پرو” و “بیوتیک” به معنای “برای زندگی” گرفته شده است و در تضاد با واژه آنتی بیوتیک به معنی “ضد حیات” می باشد.

تعاریف مختلفی برای پروبیوتیک ارائه شده است. لیلی و استیل ولی (۱۹۶۵) پروبیوتیک ها را به عنوان میکروارگانیسم هایی که رشد میکروارگانیسم های دیگر را افزایش می دهند، تعریف نمودند.

پارکر (۱۹۷۴) به ارگانیسم ها یا موادی که در برقراری تعادل روده نقش دارند، واژه پروبیوتیک را اطلاق نمود.

رایج ترین تعریف پروبیوتیک توسط فولر (۱۹۸۹) ارائه شد. او اظهار داشت که “پروبیوتیک ها عبارتند از مکمل میکروبی زنده که از طریق بهبود تعادل میکروبی روده، اثرات مفیدی را بر میزبان اعمال می کنند”.

در تعریف فولر بر اهمیت زنده بودن ارگانیسم های پروبیوتیک تأکید شده است.

هاونار و هویس اینت ولر (۱۹۹۲) این تعریف را به صورت ذیل بسط داد، “کشت میکروارگانیسم های تک یا مخلوط که از طریق بهبود ویژگیهای میکروفلور بومی اثرات سودمندی را بر انسان و حیوان اعمال می کنند.

مزایای این تعریف عبارتند از:

فعالیت پروبیوتیکی را محدود به میکروفلور روده ای نمی کند، بلکه سایر نقاط بدن را نیز در بر می گیرد، پروبیوتیک ممکن است از بیش از یک گونه باکتری تشکیل شده باشد و از طرفی این تعریف هم برای انسان و هم برای حیوان قابل کاربرد است.

شرزنمایر و ورس (۲۰۰۱) پروبیوتیک ها را به عنوان فرآورده ها یا محصولاتی که دارای میکروارگانیسم های زنده مشخص، به تعداد کافی برای تغییر میکروفلور روده میزبان بوده و اثرات مفیدی را بر سلامتی میزبان اعمال می نمایند، تعریف نمود.

 

سویه های پروبیوتیک

به طور کلی پروبیوتیک ها از لحاظ سویه میکروبی مؤثرشان به سه گروه باکتریایی، قارچی و مخمری تقسیم می شوند.

پروبیوتیک های باکتریایی عمدتا شامل لاکتوباسیل ها، بیفیدو باکترها و استرپتوکوک ها می باشند.

از بین قارچهایی که به عنوان پروبیوتیک استفاده می شوند، می توان به دو گونه آسپرژیلوس اوریزا و آسپرژیلوس نیجر اشاره کرد.

ساکارومایسس سرویزیه نیز از جمله پروبیوتیک های مخمری می باشد.

پروبیوتیک ها ممکن است حاوی یک یا تعداد بیشتری سویه میکروارگانیسمی (تا ۹ سویه) باشند.

 

مشخصات پروبیوتیک ها

یک پروبیوتیک مؤثر باید در شرایط محیطی مختلف و متفاوت خاصیت خود را حفظ کند.

بطور کلی یک پروبیوتیک مناسب و کارا بایستی خصوصیات زیر را داشته باشد :

۱- غیر سمی و غیر بیماری زا باشد.

۲- در برابر اسید و صفرا مقاوم بوده و قادر به رقابت با میکروفلور طبیعی باشد.

 ۳- قدرت زنده مانی بالایی داشته باشد.

 ۴- امکان تولید آن در مقیاس های صنعتی باشد و همچنین بتوان به مدت طولانی در انبار و محل مصرف در مزارع آنها را نگهداری نمود.

۵- میکروارگانیسم های تشکیل دهنده آن سویه مشخصی داشته باشند.

۶- قادر به اعمال یک یا چند مزیت مرتبط با سلامتی و عملکرد حیوان باشد.

۷- آنتاگونیست علیه باکتری های پاتوژن بوده و مواد ضد میکروبی و بیواکتیو (آنزیمها، واکسنها و پپتیدها) را تولید نماید.

۸- ایجاد کیفیت های ارگانولپتیک نماید (یعنی کیفیت نامطلوبی را تولید نکند).

۹- توانایی تحریک سیستم ایمنی بدن را داشته باشد.

پروبیوتیک ها در تغذیه طیور گوشتی
پارکر به ارگانیسم ها یا موادی که در برقراری تعادل روده نقش دارند، واژه پروبیوتیک را اطلاق نمود.

نحوه عمل پروبیوتیک ها

فولر (۱۹۸۹) اثرات سودمند پروبیوتیک ها را ناشی از عوامل زیر می دانست:

۱- فراهم کردن مواد مغذی قابل هضم یا آنزیمهای گوارشی

۲- تولید مواد ضد باکتری ای که دارای خاصیت آنتاگونیستی علیه باکتری های مضر می باشند .

۳- باکتری های زنده در بدن دام متابولیسم انجام داده و مواد مغذی، آنزیم ها و یا ترکیبات ضد باکتریایی تولید می کنند.

افراد زیادی در مورد نحوه عمل پروبیوتیک ها اظهار نظر نموده اند.

 

فولر (۱۹۹۲) مکانیسم های زیر را برای فعالیت پروبیوتیک ها پیشنهاد کرد:

الف – رقابت برای رسپتورهای اتصال به مخاط روده:

شواهد مبتنی بر توان مهار تشکیل کلنی میکروارگانیسم های مهاجم از مطالعات انجام شده بر روی طیور و حیوانات آزمایشی عاری از جرم درمان شده با آنتی بیوتیک بدست آمده است.

وارد کردن میکروفلور حاصل از پرندگان بالغ سالم به جوجه های جوانی که توسعه میکروفلور در آنها با تأخیر شروع شده است، آنها را در برابر عفونت ناشی از چالش باسالمونلا مقاوم می نماید.

به این فرایند پدیده حذف رقابتی می گویند که در ادامه مورد بررسی قرار می گیرد.

مکانیسم حذف رقابتی را رقابت بین میکروفلور و پاتوژن بر سر اتصال به مخاط روده و تولید اسیدهای چرب فرار گزارش نموده اند.

ب – رقابت برای مواد مغذی:

فرضیه رقابت برای مواد مغذی در حفره روده از مشاهدات مربوط به اینکه باکتریها در یک محیط کشت پیوسته برای مواد مغذی رقابت می کنند، بدست آمده است.

باکتری های اسید لاکتیک در حال رشد، ممکن است در محل تشکیل کلنی، مواد مغذی را مصرف نمایند و در صورت عدم حضور این باکتریها، ممکن است مواد مغذی در دسترس پاتوژنها قرار گیرد.

ج- تولید ترکیبات ضد باکتریایی:

ترکیبات مهار کننده تولید شده توسط لاکتوباسیل ها شامل باکتریوسین ها (به عنوان مثال نیسین، اسیدوفیلین، اسیدولین و لاکتالین) و ماده آنتاگونیستی پراکسید هیدروژن را تولید می کند.

پراکسید هیدروژن به علت تولید گونه های اکسیژن سیتوتوکسیک فعال نظیر رادیکال هیدروکسیل که یک اکسیدانت قوی است، خاصیت سمی برای سلول دارد.

علاوه بر این، اثرات باکتری کشی پراکسید هیدروژن در شرایط آزمایشگاهی میتواند در اثر فعال سازی سیستم پراکسیداز پراکسید هیدروژن باشد که به آن معمولا سیستم لاکتوپراکسیداز گفته می شود.

 

تکنولوژی حذف رقابتی

در نوزادان، دستگاه گوارش در ابتدا استریل است ولی به سرعت یک میکروفلورای مشخص رودهای از محیط یا از مادر در روده آنها تشکیل کلنی میدهد.

وقتی این جمعیت ثابت و پایدار شد، حیوان در برابر عفونت مقاوم تر می شود، مخصوصا به باکتری هایی که در دستگاه گوارش تشکیل کلنی می دهند (فولر، ۱۹۸۹).

این اثر جمعیت میکروبی طبیعی، بطور متنوع به عنوان “آنتاگونیسم باکتریایی” ، “تداخل باکتریایی” ، “اثر تدافعی” ویا “حذف رقابتی” تعریف شده است.

حذف رقابتی به عنوان یک تکنولوژی شامل افزودن یک محیط کشت باکتریایی غیر بیماری زای دستگاه گوارش به خوراک حیوان جهت کاهش کلنی شدن یا کاهش جمعیت باکتریایی پاتوژن در دستگاه گوارش می باشد ( استیر و همکاران، ۲۰۰۰).

محیط کشت حذف رقابتی ممکن است که تنها از یک سویه ویژه، یا از چندین سویه و یا حتی از چندین گونه باکتری تشکیل شود.

بسته به مرحله پرورش (بلوغ روده پرنده) هدف حذف رقابتی می تواند حذف پاتوژن های بومی روده یک حیوان نوزاد و یا جابجا کردن یک جمعیت باکتریایی پاتوژنیک مستقر شده از قبل باشد.

پروبیوتیک ها در تغذیه طیور گوشتی
یک پروبیوتیک مؤثر باید در شرایط محیطی مختلف و متفاوت خاصیت خود را حفظ کند.

شیوه های احتمالی فعالیت حذف رقابتی

باکتری های گوارشی اندوژنوس به شدت با یکدیگر برای مواد مغذی قابل دسترس رقابت میکنند.

این گونه ها به بهترین شکل ممکن باهر نوع شرایط رشدی در دستگاه گوارش عادت میکنند.

القای یک مجموعه میکروبی پایدار و مخلوط به روده بومی می تواند با ایجاد هر چه زودتر یک جمعیت میکروبی نرمال کمک کند و میتواند یک محیط کاملا رقابتی را ایجاد کند که ممکن است از استقرار یک جمعیت باکتریایی پاتوژن جلوگیری کند (نورمی و همکاران، ۱۹۹۲ ؛ استیر و همکاران، ۲۰۰۰).

اگر جمعیت باکتریایی نرمال (یا باکتری های موجود در محیط کشت حذف رقابتی) در سرتاسر روده گسترش یابد، باکتری ها به سطح اپیتلیوم روده متصل می شوند.

این پیوند فیزیکی مستقیم میتواند فرصت مورد نیاز برای بدست آوردن یک محل اتصال فیزیکی در طول اپیتلیوم روده ای را برای پاتوژن ها محدود سازد.

نقش پروبیوتیک های نوترکیب در درمان بیماری ها

اسیدهای چرب فرار در نتیجه تخمیر کربوهیدرات ها و پروتئین ها توسط میکروب های گوارشی تولید می شوند و می توانند برای بعضی از گونه های باکتریایی شامل باکتری های پاتوژنیکی چون اشریشیا کولای و سالمونلا سمی باشند.

بعضی از باکتری ها، ترکیبات ضد میکروبی (باکتریوسین و کولیسین) را به منظور حذف باکتریهای رقیب تولید می کنند (جک و همکاران، ۱۹۹۵).

این گونه های تولید کننده آنتی میکروب ها می توانند جهت حذف باکتری های بیماری زای رشد کننده بر روی خوراک استفاده شوند.

میکروفلورای روده ای همچنین ویتامین ها را تولید می کند که در توسعه یک اپیتلیوم رودهای عروقی سالم با تعداد ریزپرزهای زیاد می تواند کمک کند.

بنابراین ظرفیت جذبی مواد مغذی افزایش می یابد و بطور بالقوه راندمان تولید حیوان در نتیجه افزودن محیط کشت حذف رقابتی بهبود می یابد (کالاوی و همکاران، ۲۰۰۳).

 

تفاوت حذف رقابتی و پروبیوتیک

حذف رقابتی نام تیمار جوجه های یکروزه با میکروفلور است که در نتیجه آن علیه استقرار میکروارگانیسم های بیماری زا مقاومت بوجود می آید.

در مقابل تجویز مداوم پروبیوتیکها، تیمار حذف رقابتی (عمدتا شامل مخلوطی از باکتری های نامشخص) تنها یک بار داده میشود، اگر چه تجویز اضافی در سنین بعدی سودمند است.

اکثر پروبیوتیکها بر عملکرد اثرات سودمندی دارند به ویژه در پرندگان جوان و هنگامی که تحت تنش ناشی از شرایط نامساعد باشند.

با این وجود، استفاده از گونه های استرپتوکوکوس اغلب بر عملکرد پرندگان در حال رشد اثرات سوئی داشته است.

ترکیب محصولات پروبیوتیکی مشخص است (کشت خالص یک یا چند میکروارگانیسم) اما ترکیب میکروفلور در تیمار حذف رقابتی بطور کامل مشخص نیست.

 

زمان استفاده از پروبیوتیک ها

با توجه به تأثیر پروبیوتیک ها، بهتر است که در زمان خروج جوجه از تخم مرغ، پس از اتمام دوره درمان با آنتی بیوتیک ها و در مواقعی که گله تحت تنش قرار دارد، از پروبیوتیک ها در تغذیه طیور استفاده شود.

استفاده از پروبیوتیک ها در جوجه های یکروزه باعث می شود که میکروارگانیسم های مفید سریعتر در روده جوجه ها مستقر شوند.

به این ترتیب، رشد و تکثیر سایر میکروارگانیسم ها محدود می گردد.

دلیل توصیه مصرف پروبیوتیک ها طی درمان و بعد از اتمام دوره درمان با آنتی بیوتیکها این است که آنتی بیوتیک ها سبب از بین رفتن میکروارگانیسم های مفید دستگاه گوارش نیز می شوند و با استفاده از پروبیوتیک ها، میکروارگانیسم های مفید در دستگاه گوارش مجددا ابقا خواهند شد.

محصولات پروبیوتیک

در غیر این صورت، محیط برای جایگزین شدن میکروارگانیسم های نامطلوب بسیار مساعد خواهد بود؛ البته میکروارگانیسم های نامطلوب الزاما آنهایی نیستند که ایجاد بیماری می کنند، بلکه ممکن است میکروارگانیسم هایی باشند که بیماری زا نبوده اما با حیوان در مصرف مواد مغذی موجود در روده رقابت کنند.

توصیه برای استفاده از پروبیوتیک ها در زمان بروز تنش (استرس) به این دلیل است که در چنین مواردی، آزاد شدن کورتیکوستروئیدها افزایش می یابد که این امر باعث کاهش تولید ماده موسین در سطح پرزهای روده کوچک میشود.

موسین ماده ای است که مورد استفاده بسیاری از میکروارگانیسم های روده قرار می گیرد و وقتی مقدار آن کاهش یابد، تعداد میکروارگانیسم های مفید مانند لاکتوباسیل ها نیز کاهش یافته، تعداد میکروارگانیسم های مضر نظیر کلی فرم ها افزایش می یابد.

با استفاده از پروبیوتیک ها میتوان با این مسئله مقابله کرد و میکروارگانیسم های مطلوب را مجددا در داخل روده جایگزین نمود.

 

اثرات پروبیوتیک ها

 اثر پروبیوتیک ها در کاهش تولید آمونیاک

جداسازی آمین از پروتئین های موجود در غذا یا پروتئین های با منشأ داخلی، منبع مهم تولید آمونیاک در دستگاه گوارش می باشد.

کاهش تولید آمونیاک و فعالیت اوره آز می تواند منجر به بهبود سلامتی پرنده و افزایش رشد آن شود، زیرا آمونیاک تولید شده در مخاط روده می تواند به سلامتی این سلول ها آسیب برساند.

همچنین آمونیاک می تواند روی پرزهای روده تأثیر گذاشته و باعث کاهش تعداد آنها شود.

آمونیاک تولیدی می تواند به آسانی از دیواره روده عبور کرده و به سایر بافت های بدن نیز راه یابد.

وجود مقادیر بالایی از آمونیاک در داخل بدن حیوانات، موجب ظهور عوارض سمی متعددی می گردد که باعث آسیب به گلبول های قرمز خون، افزایش حساسیت در برابر عفونت های ویروسی و ایجاد اختلالات عصبی می گردد (افشار مازندران و رجب، ۱۳۸۱).

پروبیوتیک ها در تغذیه حیوانات چه تاثیری دارند

با استفاده از پروبیوتیک ها، تجزیه پروتئین ها به آمونیاک و فعالیت آنزیم اوره آز در روده کاهش می یابد و در نتیجه کارایی مصرف پروتئین ها در حیوان افزایش می یابد.

بوی بد ناشی از مزارع پرورشی مشکلات زیست محیطی زیادی را موجب شده است.

آمونیاک محیط و دیگر ترکیبات فرار (به خصوص ترکیبات گوگرددار) نقش مهمی را در ایجاد بوهای نامطبوع و زننده مزارع پرورش طیور دارد.

همانطور که می دانیم، رطوبت بالای مدفوع منجر به مرطوب شدن بستر خواهد شد و تسهیل فعالیت میکروارگانیسم ها جهت تخمیر بستر و آزاد شدن گاز آمونیاک و سایر ترکیبات فرار را به همراه خواهد داشت.

اخیرا، در تحقیقی مشاهده شد که استفاده از پروبیوتیک های لاکتوباسیلوس باعث کاهش میزان رطوبت مدفوع شده و در نتیجه کاهش غلظت آمونیاک و سایر ترکیبات فرار را در مدفوع و در نهایت در مرغداری به همراه خواهد داشت (چنگ و چن، ۲۰۳۳).

پروبیوتیک ها در تغذیه طیور گوشتی
اخیرا توجه زیادی به قابلیت پروبیوتیک ها در تغییر متابولیسم چربی شده است.

اثر پروبیوتیک ها بر چربی

اخیرا توجه زیادی به قابلیت پروبیوتیک ها در تغییر متابولیسم چربی شده است.

در طول ۵ دهه اخیر، انتخاب استراتژی افزایش وزن بدن حاصله و افزایش سرعت رشد در پرورش طیور، کیفیت محصولات طیور را کاهش داده است، زیرا جوجه های گوشتی سریع الرشد امروزی، دارای مقادیر بیشتری از چربی محوطه بطنی می باشند.

تجمع چربی اضافه برای مصرف کنندگانی که خیلی نگران کیفیت تغذیه ای خوراکشان هستند، نامطلوب می باشد.

برای تولیدکنندگان طیور، چربی اضافه یک بار اقتصادی محسوب می شود، زیرا چربی در طول عمل آوری لاشه یا گوشت از بین می رود و منجر به بازده کمتر لاشه خواهد شد.

گذشته از این، این چربی محوطه بطنی و چربی احشایی دور انداختنی، مشکلات مدیریت ضایعات را افزایش خواهد داد (کالاوسی و همکاران، ۲۰۰۳).

بررسی های کمی راجع به اثرات پروبیوتیک ها بر تجمع چربی و لیپیدهای سرمی جوجه های گوشتی وجود دارد.

سکوم چیست؟ و نقش آن در دستگاه گوارش طیور چگونه است؟

سانتوسا و همکاران (۱۹۹۵) دریافتند که میزان چربی محوطه بطنی در جوجه های تغذیه شده با باسیلوس سابتیلیس در پایان ۴۲ روزگی کاهش یافت و همچنین این محیط کشت باعث کاهش فعالیت آنزیم استیل کوآنزیم – کربوکسیلاز شد.

بارها گزارش شده است که استیل کوآنزیما کربوکسیلاز یک آنزیم محدود کننده سرعت سنتز اسیدهای چرب میباشد.

کاهش سنتز اسیدهای چرب نیز قابلیت دسترسی آنها را برای استریفیه شدن به تری گلیسریدها جهت ذخیره در بافت چربی کاهش می دهد.

کالاوسی و همکاران، ۲۰۰۳ کاهش ۱۶ تا ۲۶ درصدی میزان تری گلیسریدهای سرم خون جوجه های تغذیه شده با پروبیوتیک را نسبت به گروه کنترل مشاهده نمودند.

عبدو الرحیم و همکاران (۱۹۹۶) میزان کمتری از تری گلیسریدهای پلاسمایی را در مرغان تغذیه شده با لاکتوباسیلوس اسیدوفیلوس یافتند.

اوسمان و هوسونو (۲۰۰۰) نیز مشاهده کردند که مکمل لاکتوباسیلوس رئوتری باعث کاهش ۴۰ درصدی میزان تری گلیسریدهای پلاسمایی در موش های آزمایشگاهی شد.

تارانتو و همکاران (۱۹۹۶) معتقد بودند که این کاهش در میزان تری گلیسریدها در حیوانات تغذیه شده با پروبیوتیک ها به دلیل جذب کمتر چربی و یا کاتابولیسم بیشتر چربی می باشد و ممکن است ناشی از توزیع مجدد چربی ها از پلاسما به کبد باشد.

 

 اثر پروبیوتیکها بر سیستم ایمنی

میکروفلور روده یک حیوان، اولین سد دفاعی در برابر بیماری هایی است که در نتیجه کلنی شدن پاتوژنها در دستگاه گوارش به وجود می آیند.

تحقیقات مختلف نشان داده است که پروبیوتیک ها از جوجه های گوشتی در برابر پاتوژنها محافظت کرده و پاسخ های ایمنی را تحریک میکنند (موئر و همکاران، ۱۹۹۸؛ کوئر و گیگارد، ۱۹۹۹).

پروبیوتیک ها می توانند سیستم ایمنی پرنده را تحت تأثیر قرار دهند، چرا که می توانند باعث افزایش تعداد لنفوسیت ها و آنتی بادی های موضعی IgA در سلول های دیواره روده شوند.

ضمن اینکه ترشح گاما اینترفرون ها را نیز افزایش می دهند.

افزایش و تولید گاما اینترفرون روی سیستم ایمنی حیوان تأثیر گذاشته و تولید پادتنها به خصوص IgG و IgM را افزایش می دهد.

همچنین تحقیقات نشان داده است که پروبیوتیک ها می توانند باعث افزایش فعالیت فاگوسیتوزی گلبول های سفید شوند.

گزارش شده است که لاکتوباسیل های تجویز شده از طریق دهان قادر به مهاجرت از روده به سیستم گردش خون می باشند.

آنها توانایی جابجایی و زنده مانی طولانی در طحال، کبد و شش ها را دارند.

محصولات دیواره سلولی ممکن است که یک نقش هم محرکی را در مورد ایجاد پاسخ سیستم ایمنی داشته باشند (اریکسون و هوبارد، ۲۰۰۰).

تجویز دهانی لاکتوباسیلوس کاسنی فعالیت سلولهای NK = natural killer بالفطره کشنده طحال را افزایش می دهد که این امر تحریک فعالیت بیگانه خواری (فاگوسیتوز) را به همراه دارد (متسوزاکی و همکاران، ۱۹۹۸).

 

اثر پروبیوتیک ها بر عملکرد طیور

بیشتر تحقیقات مربوط به مصرف پروبیوتیک مربوط به سویه های مختلف لاکتوباسیلوس می باشد، که بیشتر آنها، نتایج مطلوب استفاده از سویه های باسیلوس را بر عملکرد جوجه های گوشتی گزارش کرده اند پاندا و همکاران، ۲۰۰۰؛ اسمیس، ۲۰۰۰).

بهبودهای تغذیه ای و سلامتی ناشی از مصرف پروبیوتیک ناشی از اثرات زیر است:

١- سنتز اسیدهای آمینه ضروری که بطور مستقیم جذب می شوند (مانند لیزین حاصل از سویه ویژه لاکتوباسیلوس پلانتوروم)؛

۲- افزایش لوکوسیتها و پاسخ آنتی بادی نسبت به درگیری با بیماری های

۳- یک اثر ذخیره و پس انداز کردن پروتئین لاکتوباسیلها ابتدا از کربوهیدرات ها به عنوان محیط رشد خود استفاده می کنند در حالی که پاتوژن ها، در ابتدا از پروتئین استفاده می کنند. لذا با کاهش پاتوژن ها، پروتئین بیشتری برای جذب قابل دسترس خواهد شد؛

۴- کاهش pH روده ای که باعث افزایش آهنگ و حرکت دستگاه گوارش می شود.

بستر مرغداری و شرایط مناسب محل زندگی طیور

پروبیوتیک ها در تغذیه طیور گوشتی
پروبیوتیک ها می توانند باعث افزایش فعالیت فاگوسیتوزی گلبول های سفید شوند.

پروبیوتیک ها علاوه بر توسعه باکتری های مطلوب، با پیشگیری از کلی باسیل ها و مهار آنتروتوکسین های سیستم گوارشی، موجب کاهش تجزیه پروتئین به ازت میشوند و به این طریق کاربری پروتئین ها اسیدهای آمینه بهبود می یابد، خصوصا وقتی که از غذایی که دارای اسیدهای آمینه ناکافی باشد، استفاده گردد.

پروبیوتیک ها به فلور طبیعی روده در انجام اعمال مفید گوارشی برای میزبان و تولید آنزیم های مفید توسط آنها و کاهش سطح آنزیم های مضر در روده کمک می کنند.

برخی از محققین فراهم شدن برخی مواد مغذی مانند ویتامین ها، افزایش هضم غذای خورده شده به واسطه تولید برخی آنزیم های هضم کننده و همچنین مهار میکروب های بیماری زا و خنثی کردن سموم حاصله از آن ها از طریق تولید اسیدهای آلی و باکتریوسین ها را دلیل بهبود معنی دار مشاهده شده در عملکرد طیور گوشتی در نتیجه استفاده از پروبیوتیک ها دانستند.

سلارس پیشنهاد کرد که تعداد زیاد لاکتوباسیل ها ممکن است حرکت محتویات روده را افزایش داده و فراهمی مواد مغذی برای جذب را بهبود میدهد.

یکی از مکانیسم های عمل آنزیم های افزودنی در بهبود عملکرد، تحریک حرکات روده و افزایش سرعت عبور غذا می باشد (وو و همکاران، ۲۰۰۴).

پروبیوتیک ها در تغذیه طیور گوشتی

اشتراک گذاری

امتیاز شما به این مطلب

منبع: نشریه علمی دانشجویی رویان

برای کپی کلیک کنید

دیدگاهتان را بنویسید