خروس لاری ، نژادها ، ویژگی ها و تاریخچه پرورش
خروس لاری ، نژادها ، ویژگی ها و تاریخچه پرورش

خروس لاری ، نژادها ، ویژگی ها و تاریخچه پرورش

این نژاد در ایران بیشتر برای جنگ انداختن به کار برده می شود و از این رو نگاهداری این نژاد هنوز کاملا جنبه اقتصادی پیدا نکرده است. معهذا علاقمندان به این نژاد اغلب سعی دارند آن را به طور خالص نگاهداری کنند. به همین سبب این نژاد را می توان تنها نژاد خالص ایران محسوب کرد.

این نژاد از نظر تولید گوشت و فرم مناسب بدن و همچنین ظرفیت ژنتیکی تولید بسیار جالب می باشد.

به علاوه در تهران و برخی از شهرستانها صاحبان این نژاد علاقه زیادی به جنگ انداختن خروس ها دارند و بر سر پیروزی خروس ها شرط بندی های زیادی صورت می گیرد.

معمولا نژاد لاری، نژاد آرام و ساکت است ولی خروس هائی که برای به جنگ انداختن به کار می روند به طور خاصی مورد تربیت قرار میگیرند و حس مبارزطلبی و جنگجوئی آنها تحریک می گردد، به طوری که کاملا خصوصیات نژادهای جنگی را پیدا می کنند.

حتی گاهی اوقات به انسان و به خصوص به کودکان نیز حمله میکنند.

نکته جالب در خروس های لاری این است که خروس های این نژاد در میدان نزاع به هیچ وجه عقب نشینی نمی کنند و تا آخرین نفس مبارزه را ادامه می دهند.

 

تاریخچه و محل انتشار نژاد لاری در ایران

از نظر فرم بدن و قالب بدن این نژاد با تمام نژادهائی که در ایران وجود دارد فرق می کند..

مطالعات انجام شده روی این نژاد توسط نگارنده نشان داده است که فرم بدن نژاد به طور کلی شبیه به نژاد Malay و نژاد کورنیش (Cornish) است.

در طی قرن شانزدهم و هفدهم دریانوردان انگلیسی تعدادی از مرغ های نژاد مالای را از آسیای شرقی به انگلستان منتقل کردند و سپس در آنجا با آمیخته گری این دو نژاد با نژادهای بومی نژاد کورنیش را به وجود آوردند.

طبق روایت در آن هنگام در موقع توقف کشتی های مزبور در سواحل خلیج فارس تعدادی از مرغ های مالا را نیز به ساکنین بنادر فروختند.

بدین ترتیب به نظر می رسد که نژاد لاری اولین بار از اعقاب مرغ های مزبور در ناحیه لار تشکیل شده است و به این دلیل به نژاد لاری معروف شده و سپس به مرور از لار به سایر نقاط ایران برده شده است.

تشابه فرم بدن این نژاد با نژاد مالای و همچنین عدم شباهت قالب بدن این نژاد با نژادهای بومی دیگر در ایران و بالاخره مبداء اولیه تشکیل این نژاد که در کناره خلیج فارس بوده است همگی مؤید فرضیه قرابت نردیک این نژاد با نژاد مالای می باشد.

بیشتر بدانید: تاریخچه پرورش مرغ در ایران

اکنون جورهای گوناگون این نژاد را به طور خالص در نواحی مختلف ایران به خصوص در تهران، خراسان و نیز اردبیل می توان یافت.

تعداد کمی از این نژاد نیر در ناحیه لار، چاه بهار و کنارک وجود دارد که برای جنگ انداختن نگاهداری می شود، معمولا خالص ترین نوع این نژاد در اردبیل پرورش داده می شود.

در خراسان و به خصوص در نواحی مرزی تعداد نسبتا زیادی از این نژاد یافت می شود.

نکته جالب این است که در افغانستان در مجاور مرز ایران نژادی با خصوصیت نژاد لاری پرورش داده می شود که به نژاد افغانی معروف است ولی دلائل موجود نشان می دهد که نژاد افغانی نژاد مستقل نبوده و بلکه نوعی از لاری می باشد که در افغانستان پرورش داده می شود.

تنها تمایز نژاد افغانی از نژاد لاری سنگین بودن وزن آن می باشد ولی خصوصیات دیگر آن کاملا شبیه به نژاد لاری است.

خروس لاری ، نژادها ، ویژگی ها و تاریخچه پرورش
نژاد لاری اولین بار از اعقاب مرغهای مزبور در ناحیه لار تشکیل شده است

شکل ظاهری نژاد لاری

فرم عمومی بدن نژاد لاری با تمام نژادهای دیگر متفاوت است به طوری که به آسانی می توان آن را مشخص نمود.

به طور کلی بدن بلند و کشیده، سینه پهن و عمیق و پرگوشت، گوشت سینه سفت و پرپشت پهن و دارای شیب از جلو به عقب می باشد.

بال ها محکم به بدن چسبیده است، پرهای دم با زاویه ۴۵ درجه بالاتر از امتداد پشت قرار گرفته است (در صورتی که در نژاد مالای امتداد زاویه اتصال پرها به بدن به طرف پائین متمایل است ساق پا با زاویه ملایمی به ران متصل شده است).

از این رو به طور کلی فرم مخصوصی به بدن این نژاد می دهد.

 

خصوصیات قسمت های مختلف بدن به قرار زیر است:

رشاد سر نسبت به بدان کوچک به نظر می رسند.

فرم سر به اصطلاح ماری می باشد تاج اغلب در أنواع اصیل توت فرنگی شکل است.

چشم های درخشان و عقابی و نارنجی رنگ بوده و رشد تاج و ریش اغلب کم است.

تاج در خروس ها قرمز تیره و در مرغ ها قرمز معمولی است.

لاله گوش در تمام انواع این نژاد قرمز است.

منشار کوتاه و رنگ آن زرد است در بعضی انواع لکه های قهوه ای رنگ در منقار بالائی وجود دارد.

خود منقار بسیار محکم می باشا.. گردن نسبتا بلند و استوانه ای است و انتهای آن تقریبا در بادن فرو رفته است.

قلم با کلفت و بلند بوده و رنگ آن اغلب در جورهای اصیل زرد مایل به قهوه ای و در برخی انواع قهوه ای پر رنگ و حتی تیره می باشد.

پنجه ها پهن و دارای ۴ انگشت است.

وزن در مرغ های بالغ یکساله در حدود ۳ – ۴ کیلو و در خروس ها ۴ – ۵ کیلوگرم است.

در خروس های مسن تر کاهی وزن تا ۶ کیلو هم می رسد.

فرم بدن در هر دو جنس کاملا شبیه بهم است و فقط از نظر اندازه جثه و وزن با هم فرق دارند.

بیشتر بدانید: نژاد مرغ ها را چگونه طبقه بندی میکنند؟

سن تخمگذاری در این نژاد اغلب در ۷ و ۸ ماهگی است.

در اوایل تخمگذاری تخم ها ریز است ولی به مرور کمی درشت تر می شود، به طور کلی وزن تخم مرغ کم بوده و در حدود ۵۰ گرم می باشد.

رنگ پوسته تخم مرغ کرمی تا قهوه ای روشن می باشد.

در انواعی که رنگ پرو بال قهوه تای است رنگ پوسته تخم مرغ پررنگ تر است.

از این رو به نظر می رسد که رابطه ای بین رنگ پرو بال و رنگ پوسته تخم مرغ وجود دارد، ضخامت پوسته تخم مرغ تقریبا زیاد است و قالب تخم مرغ اغلب کمی کشیده تر از حد معمول می باشد.

مقدار تخمگذاری سالیانه اغلب در حدود ۸۰ – ۱۰۰ عدد است چون مرغداران اغلب انتخاب و سلکسیون را از نظر وزن انجام می دهند.

از این رو توجه چندانی به تولید تخم مرغ در این نژاد نشده است ولی به نظر می رسد چنانچه سلکسیون از نظر تولید تخم مرغ انجام گیرد افزایشی در میزان تولید و حتی وزن تخم مرغ به وجود خواهد آمد.

طعم تخم مرغ و مزه گوشت بسیار مطلوب است.

دفعات کرچی در این نژاد تقریبا زیاد است و معمولا ۲-۳ بار کرچی در سال دیده می شود.

بدین ترتیب که معمولا بعد از گذاردن هر ۳۰ – ۴۰ تخم مرغ دچار کرچی می شود.

کرچی بیشتر از اوائل اسفند تا خرداد و در اوایل پائیز روی می دهد.

بیشتر بدانید: الفبای مرغداری گوشتی

از نظر حس مادری مرغهای لاری نژاد خوبی محسوب نمی شوند.

زیرا به مناسبت فرم مخصوص بدن و سنگینی جثه و فرم سینه و بالاخره عدم توجه، اغلب تخم ها را شکسته و می خورند.

همچنین در هنگام خروج جوجه ها از تخم در اثر عدم توجه ممکن است جوجه ها را در زیر بدن سنگین خود خفه کنند.

اغلب نسبت جوجه های به دست آمده به تخم مرغ هائی که در زیر مرغ گذارده شده نصف و حتی به نسبت است.

از این رو کمتر از مرغهای این نژاد برای جوجه کشی طبیعی استفاده می شود و بیشتر مرغداران برای زیاد نمودن این نژاد تخم مرغ های مزبور را در زیر مرغ های نژاد دیگر می خوابانند و پاره ای نیز اخیرا از ماشین های جوجه کشی کوچک برای تولید جوجه در این نژاد استفاده می کنند.

درصد نطفه داری نسبتا خوب است، شاید علت این امر زیاد بودن نسبت خروس ها در گله مرغها می باشد.

زیرا اغلب مرغداران برای هر ۳ تا ۴ مرغ یک خروس در گله رها می کنند.

خروس لاری ، نژادها ، ویژگی ها و تاریخچه پرورش
فرم عمومی بدن نژاد لاری با تمام نژادهای دیگر متفاوت است

انواع نژاد لاری

جورهای مختلفی از نژاد لاری در ایران مشخص شده است، فرم بدن در تمام این جورها تقریبا شبیه به هم بوده و طبق استانداردی است که قبلا شرح داده شده است، فقط از نظر رنگ پر و بال با هم فرق دارند، به طور کلی از نظر رنگ پرو بال جورهای مختلف نژاد لاری که در ایران وجود دارد به قرار زیر می باشد :

۱- لاری قرمز :

مهمترین و اصیل ترین جورهای این نژاد را تشکیل می دهد.

رنگ پروبال خروس درخشنده و با تلاءلو زرد رنگ و لکه های سیاه در پروبال و مخصوصا در زیر شکم و بالها است.

پرهای دم در قاعده قرمز و در انتها سیاه است.

رنگ مرغها روشن تر از رنگ خروس ها می باشد.

۲- لاری قهوه ای :

منظره عمومی پرها قهوه ای و اغلب رگه های سیاه در آن دیده می شود.

رنگ سینه سیاه تر از رنگ قسمت های دیگر بدن است، در این نوع معمولا برعکس نوع قبلی رنگ خروس ها روشن تر از رنگ مرغ ها می باشد.

۳- لاری گل با قلائی و سفید :

رنگ پروبال در بعضی از انواع لاری ها سفید است، رنگ سفید به ندرت دیده می شود چون اغلب دارای نوارها و لکه های سیاه و یا طوسی و یا زرد می باشند.

این نوارها بیشتر در پرهای پشت و پرهای بال و شانه و گردن وجود دارد.


اصول پرورش طیور / دکتر مرادعلی زهری / دانشگاه تهران
منبع: دامیران
نویسنده: دکتر مرادعلی زهری
لینک کوتاه مقاله: daamiran.com/?p=7562
برای ورود به بانک مقالات دامیران کلیک کنید
خروس لاری ، نژادها ، ویژگی ها و تاریخچه پرورش

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دامیران