اتلاف پروتئین در واحدهای دامپروری
اتلاف پروتئین در واحدهای دامپروری

اتلاف پروتئین در واحدهای دامپروری

حداکثرسازی تولید نشخوارکنندگان معمولا همراه با افزایش دفع ضایعات است که می تواند برای محیط زیست مضر باشد.

بهره وری از نیتروژن در گله های شیری آمریکا بین ۲۰ تا ۳۰% تخمین زده شده است.

در حالی که در گاوهای مرتع یا گاوهای پرواری، بازدهی نیتروژن ۱۰% یا کمتر است.

بازدهی نیتروژن مصرفی توسط حیوان را می توان با هماهنگی میزان نیتروژن تجزیه پذیر و غیرقابل تجزیه و نیاز حیوان بهبود بخشید و با افزایش فرآورده های دامی، موجب کاهش پروتئین موردنیاز به ازای تولید هر واحد پروتئین در محصول شد.

نیتروژن به همراه فسفر و متان منابع اصلی آلودگی در واحدهای دامداری هستند که در این میان نیتروژن به طور ویژه ای موجب نگرانی است.

چرا که در منابع آبی تجمع پیدا می کند و موجب آلودگی نیتراتی آبهای زیرزمینی و آلودگی هوا از طریق نیتریفیکاسیون می شود.

مدیریت تغذیه

هدف از مدیریت تغذیه در واحدهای پرواربندی و گاوداری های شیری، استفاده کار آمد از مواد خوراکی است که بر آلودگی های محیطی تأثیر می گذارد.

آلودگی نیتروژن

به حداقل رساندن آلودگی نیتروژن در تمام مراحل تولید، از تولید محصولات کشاورزی تا تغذیه و شیوه های مدیریت و مدیریت کود لازم است.

تغذیه بیش از حد پروتئین قابل تجزیه موجب دفع اضافی نیتروژن در ادرار می شود؛ در حالی که تغذیه ناکافی منجر به کاهش هضم و تولید پروتئین میکروبی می شود.

بیشتر بدانید: تاثیر استرس بر کیفیت گوشت گاو

تغذیه بیش از حد DIP (پروتئین قابل هضم تجزیه ناپذیر در شکمبه) با RUP (پروتئین تجزیه ناپذیر در شکمبه) و یا عدم تعادل بین دسترسی DIP و RUP موردنیازه موجب افزایش نیاز پروتئین خام برای تولید و همچنین افزایش دفع نیتروژن به ازای هر واحد نیتروژن مصرفی خواهد شد، درنتیجه هزینه های خوراک و سرعت دفع نیتروژن در یک سطح تولید یکسان، افزایش خواهد یافت.

خرید ۴.۵ میلیون تن نهاده دامی توسط شرکت پشتیبانی امور دام

حتی اگر جیره ها از نظر پروتئین قابل تجزیه و غیر قابل تجزیه متعادل باشند، افزایش پروتئین خام جیره موجب افزایش نرخ دفع نیتروژن نسبت به جیره های کم پروتئین می شود.

اتلاف پروتئین در واحدهای دامپروری - دامیران
تغذیه بیش از حد پروتئین قابل تجزیه موجب دفع اضافی نیتروژن در ادرار می شود

تحقیقات تاملینسون و همکاران در رابطه با اتلاف پروتئین

تاملینسون و همکاران در سال ۱۹۹۶ گزارش دادند افزایش پروتئین جیره از ۱۲% به ۱۸% موجب دفع ۳/۲ برابری نیتروژن ادرار و ۲۵/۱ برابری دفع نیتروژن از طریق مدفوع میشود.

تحقیقات فرانک و همکاران در رابطه با اتلاف پروتئین

به طور مشابهی، فرانک و همکاران در سال ۲۰۰۲ گزارش دادند که افزایش پروتئین جیره از ۱۴% به ۱۹% انتشار آمونیاک را ۳۰۰% افزایش داد و همچنین انتشار اکسید نیتروژن از کود را بالا برد.

تحقیقات روتز

روتز در سال ۲۰۰۴ پیش بینی کرد که تغذیه بیش از حد RDP موجب افزایش دفع نیتروژن و کاهش بازده اقتصادی نیتروژن می شود.

برای بهبود عرضه DIP و RUP مورد نیاز حیوان، لازم است حیوانات در گروه های کوچکتری تقسیم بندی شوند تا جیره فرموله شده به نیاز دام نزدیک تر شود.

به طور مثال اگر گاوها بر اساس مرحله شیردهی تقسیم بندی شوند، مدیر مزرعه می تواند نیاز بالای پروتئین را در گاوهای اوایل زایمان بدون اینکه تغذیه بیش از حد برای گاوهای اواسط و اواخر شیرواری اعمال شود تأمین کند و این امر موجب بهبود اقتصادی پروتئین در کل گله می شود.

برخی منابع رایج علوفه ای مانند سیلوی یونجه، حاوی مقادیر زیادی پروتئین قابل تجزیه در شکمبه است که می تواند موجب افزایش دفع نیتروژن در ادرار شود.

بیشتر بدانید: اسیدوز شکمبه ای در نشخوارکنندگان

استفاده از منابع علوفه ای با نیتروژن قابل تجزیه پایین، مانند سیلوی ذرت می تواند در کاهش عرضه  DIP، کاهش غلظت پروتئین خام و کاهش دفع نیتروژن مؤثر باشد و کمبود نیتروژن شکمبه که ممکن است در هنگام استفاده از سیلوی ذرت رخ دهد را می توان با استفاده از منابع ارزان قیمت (NPN نیتروژن غیر پروتئینی) برطرف کرد.

افزایش پرواربندی گوسفند در دامداری‌ها

در نهایت زمانی که در جیره منابع NPN مصرف می شود، شواهدی وجود دارد مبنی بر اینکه منابع NPN که آهسته تر تجزیه می شوند، موجب کاهش دفع اوره در ادرار و همچنین کاهش غلظت آمونیاک در شکمبه می شوند.


میترا مزینانی /  دکترای تخصصی تغذیه دام دانشگاه فردوسی مشهد
نشریه علمی – تخصصی رویان / سال سوم / شماره دوازدهم / بهار۹۶
منبع: دامیران
نویسنده: میترا مزینانی
لینک کوتاه مقاله: daamiran.com/?p=9080
برای ورود به بانک مقالات دامیران کلیک کنید
اتلاف پروتئین در واحدهای دامپروری

اشتراک گذاری

امتیاز شما به این مطلب

منبع:

برای کپی کلیک کنید

دیدگاهتان را بنویسید